26 05 2011

bir insana baglanmak ..

 

..Bir insani bir baska insana kuvvetle baglayan bag nedir? Ibrisim gorunumlu celik bir yumak gibi insani ilk bakista gorup anlayabilirmiyiz


...Neye baglandigimizi biliyormuyduk


bize birisine niye baglandigimizi sorduklarinda, 'cunku guzel' diyorduk, 'yakisikli, zeki, guclu, yetenekli'; bir insanin sevilmesi icin gecerli oldugunu kabul ettigimiz nedenleri siraliyorduk.

Ama belkidegucsuzluklere, zayifliklara, carpikliklara baglaniyorduk.


Biz 'baglanmayi' hep zirvelere dogru bir ucus olarak anlatmaya calisirken belki de baglilik, olumun, deliligin, kuskunun, bencilligin, bozulmanin karanlik ucurumlarina dogru bir kendini birakisti.


Baglandiklarimizda, her zaman baskalarinin gormedigi bir 'acinacak' yan bulmuyor muyduk, bize en cok aci cektirenlere bile daima bizde sefkat uyandiracak bir kirilganligi gormuyormuyduk?

Baglandigimiz insanlar, baskalarina ne kadar guclu, akilli, guzel, yetenekli gorunurlerse gorunsunler, biz onlarin baslarina safliklarindan, cocukluklarindan, gucsuzluklerinden dolayi kotu bir sey geleceginden tedirgin olup onlari korumaya calismiyor muyduk?


Bir insana baglanmak bizi ne kadar zayif ve caresiz kilarsa kilsin
canimizi ne kadar yakarsa yaksin, biz genede baglandigimiz insana kendimizinkinden daha zayif ve caresiz bir yan sezmiyormuyduk?


Genellikle bu sezdiklerimiz dogru degil miydi?

Sanirim kuvvetli baglari, baglandiklarimizdaki buyuk zayifliklar guclendiriyor.


Buyuk asklarin, buyuk bagliliklarin icinde daima biraz acimada bulunuyor, bizi uzduklerinde, bize ihanet ettiklerinde bile bu yaptiklarinin onlarin zayifligindan kaynaklandigini dusunup icinde cirpndigimiz derin kedere ragmen onlar icin endise ediyoruz.kendimize dahi aciklamadan onlarin oleceginden yalniz kalacagindan hastalanacagindan bizi ceken o karanlik zayifliklarinin icinde bizsiz yok olacaklarindan korkuyoruz.

Baskalari onlarin en parlak yablarini gorurken biz en karanlik yanlarini goruyoruz.
O pariltiyla, o zifiri karanligin birlikte olusturdugu tuhaf girdap cekiyor bizi icine;

PARILTILARINA GELIYOR

YALNIZLIKLARINDA KAYBOLUYORUZ.


...Birine baglanmadan once'baglandigimda aci cekermiyim' diye korkarken
baglandiktan sonra 'acaba o aci cekecek mi'diye korkmaya baslariz; kendi acilarimiz bize tahamul edilebilir gozukurken, kendimiz her aciya dayanabilecek gibi hissederken onlarin hicbir aciyi tasiyamayacaklarindan kendi acilarinin altinda ezileceklerinden cekiniriz.

...Bir insan bir insana neden baglanir?

Niye baglandigimizi kendimiz bilirmiyiz?

Akilli nedenler buluruz duygularimiza, ama asil neden aklin sizmadigi kutuluklarda gizlidir.

O gizli kutuluklarda ki zayifliklar niye ceker bizi?
kendi zayifligimizdan mi? yoksa baglanan, kendi baglandigindan daha saglam mi gorur, kendi cektiklerine baglandigi insanin dayanamayacagina mi inanir; baglanmak bir gucsuzluk gibi gorunurken acaba baglanan kendi gucunu mu hisseder bu baglilikta?

Guzel guclu bir zayiflik Karanligi isikli bir siyahliktan olusan bir ucurum gibi ceker bizi, bir kere egilip baktiktan sonra gozlerinizi almak kolay degildir. Karanliklara baglaniriz ama parlak ve alevli olanlara.

 

boylesine parlak karanliklar ise ancak olumde, derinlikte, ihanette, yalnizlikta bulunur.
Ve baskalari onlarin parlakligina hayranolurken biz karanliga acir ve esir duseriz.

Onun icin baglanmak ayririr bizi diger insanlardan.
digerlerinin meyveleri toplayip yedigi bir bahcede, o meyvelerin bozulmasindan elde edilmis lezzetli ve yakici ickileri icmenin sarhosluguna, o ickiyi kesfetmis olmanin ve kalabaliklardan ayrilmanin hazziyla birakiriz kendimizi.

'niye baglaniriz bir insana' diye soruldugunda' ickileri meyvelerden cok sevdigimiz icin'deriz.

 

 

282
0
0
Yorum Yaz